Een CEO gaat voor een verplicht veldonderzoek het bos in en ontmoet haar denkbeeldige jeugdvriend. Wat volgt is een absurdistische confrontatie tussen controle en verbeelding. Een pleidooi voor het toelaten van emoties, het durven huilen in de douche, luisteren naar de wind en de vraag of je ooit echt kunt breken met wie je was.

Anne Liket (1996) werkt op het snijvlak van absurdisme en realisme. Haar fysieke en visuele werk is geïnspireerd door hedendaagse beeldcultuur, waarin een voortdurende wisselwerking tussen ironie en oprechtheid zichtbaar is.